Gusül abdestinde dikkat edilmesi gereken husus bütün vücudun yıkanmış olup olmadığıdır. Bu sağlandığında gusül abdesti tamamlanmış demektir. Gusül abdesti için söylenen diğer şeyler, gusül için müstehap veya sünnettir. Yani olmasa da olur şeylerdendir.  Mesela gusülden önce besmele getirmek, namaz abdesti almak, önce sağ, sonra sol omuza, sonra baştan aşağı su dökmek guslün sünnetlerindendir.

Tekrarlamak gerekirse gusül abdesti şöyle alınır: Varsa avret mahallindeki pislikler giderilir. Daha sonra namaz abdesti alır gibi eller yıkanır ve ağız ve burun iyice temizlenir. Daha sonra da bütün vücut iyice yıkanır, kuru yer kalmamasına özen gösterilir. Gusül abdesti bu kadardır.

Peygamberimizin gusül abdestini anlatan hadislerden birkaçı şöyledir:

Âişe radıyallahu anha’dan: “Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem cünüplükten yıkanacağı zaman ellerini yıkamaktan başlardı. Sonra namaz için abdest alır gibi abdest alırdı. Sonra parmaklarını suya daldırır ve onlarla saçlarının diplerini hilâllerdi (yani aralıklarına su geçirirdi). Sonra iki eliyle başı üzerine üç avuç su dökerdi. Ondan sonra suyu bütün bedeni üzerinden akıtırdı.” (Buhari, Gusül, 1)

Meymûne radıyallahu anha’dan: “Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem yalnız ayaklarını yıkamayarak namaz için abdest alışı gibi abdest aldı. Bacak aralarını ve oralarına isabet eden yıkanacak şeyleri de yıkadı. Sonra kendi üzerine su döktü. Sonra ayaklarını yerinden ayırıp yıkadı. Onun cünüplükten dolayı yıkanması işte budur.” (Buhari, Gusül, 1)

Meymûne radıyallahu anha’dan: “Ben Peygamber’e yıkanmak için su koydum. Kendisi iki yahut üç kere ellerini yıkadı. Ondan sonra sol eli üzerine su boşaltıp hayalarını yıkadı. Sonra elini yere sürdü. Sonra ağzını çalkaladı ve burnuna su çekti. Yüzünü ve ellerini yıkadı. Sonra bedeni üzerine su akıttı. Sonra yerinden ayrılıp ayaklarını yıkadı.” (Buhari, Gusül, 5)

“Müminler! Namaza kalktığınız zaman yüzlerinizi ve dirseklerinize kadar ellerinizi yıkayın. Başınıza meshedin ayaklarınızı da topuklarınıza kadar. Eğer cünüpseniz yıkanın. Hasta veya yolcu olur veya sizden biri ayakyolunda gelir ya da kadınlara temas etmiş olur da su bulamazsanız temiz toprağa teyemmüm edin; onunla yüzünüzü ve ellerinizi meshedin. Allah, sizi sıkıntıya sokmak istemez. Onun isteği sizi arındırmak ve size olan nimetini tamamlamaktır. Belki şükredersiniz.” (Maide, 5/6)

Bu ayete göre cünüp olanlar ancak gusül abdesti almak sureti ile namaz kılabileceklerdir. Dolayısıyla bir kişi gusül abdesti aldıktan sonra abdesti bozucu herhangi bir sebep olmadığı müddetçe yeni bir namaz abdesti almaya gerek olmadan namaz kılabilir. Bu konuda gusül yeterlidir.

Âişe radıyallahu anha’dan rivâyet edilmiştir:

“Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem gusleder, iki rekât (sünnet)i ve sabah namazını(n farzını) kılardı. Onun guslettikten sonra abdesti yenilediğini hatırlamıyorum.” (Ebu Dâvûd, Taharet, 98)

Âişe radıyallahu anha’dan rivayet edilmiştir:

Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem gusülden sonra abdest almazdı.” (Tirmizi, Taharet, 79; Nesâî, Tahâret 160; İbn Mâce, Tahâret, 96; Ahmed b. Hanbel, 6/68; 192)

Bu hadisi rivayet ettikten sonra İmam Tirmizî: “Sahabe ve tabiin ilim adamlarından birçoğunun görüşü budur. Yani “Gusülden sonra abdest almak gerekmez” derler.” Açıklamasını yapmıştır.

Abdullah İbn Ömer’den rivayet edildiğine göre, Resûlullah’a gusül abdesti aldıktan sonra abdest almakla alakalı bir soru sorulunca O; “hangi abdest gusül­den daha iyi olabilir?” buyurmuştur. (Hâkim, Müstedrek, Taharet, hadis no: 103 (548).

Bu konuyla ilgili daha geniş bilgiyi aşağıdaki linkte bulabilirsiniz:

http://www.fetva.net/yeni/yazili-fetvalar/dis-dolgusu

a) Meni: Şehvetle yerinden ayrılıp, şehvetli veya şehvetsiz olarak tenasül uzvundan dışarıya çıkan ve kendine mahsus kokusu olan beyaz renkli koyu bir sıvıdır.

b) Mezi: Tenasül uzvunun intişarından sonra, şehvetsiz olarak gelen beyaz renkli ince sıvıya denir.

c) Vedi: Küçük abdestten sonra gelen, kokusuz, beyazımsı bulanık yapışkan sıvıdır.

Bu üçünden sadece meni gusül abdestini gerektirir. Diğer ikisi sadece abdesti bozar. Birine bakmak veya birine dokunmak neticesinde eğer şehvetle meni gelirse bu, guslü gerektirir. Akan şeyin rengi ve kokusundan meni olup olmadığını anlayabilirsiniz. Eğer akan şey beyaz renkli ince bir sıvıysa bu meni değil, mezidir. Dolayısıyla boy abdestini gerektirmez, sadece abdestinizi bozar. (Geniş bilgi için Ömer Nasuhi Bilmen’in Büyük İslam İlmihali’nin Abdest ve Gusül bölümlerine bakabilirsiniz.)

Aişe radıyallahu anhâ anlatıyor: “Resulullah’a, “bir kimse elbisesinde ıslaklık bulsa, ancak ihtilam olduğunu hatırlamasa (yıkanması gerekir mi?)” diye sorulmuştu.

“Evet, yıkanmalıdır!” diye cevap verdi.

Sonra, ihtilam olduğunu görüp de, yaşlık göremeyen kimseden soruldu:

“Ona gusül gerekmez” dedi. Ümmü Süleym radıyallahu anhâ sordu:

“Bunu kadın görecek olursa, kadına gusül gerekir mi?” Buna da:

“Evet! Kadınlar, erkeklerin emsalleridir!” diye cevap verdi.” (Ebu Dâvud, Tahâret 95; Tirmizi, Tahâret 82)

Yine Aişe radıyallahu anhâ anlatıyor: “Ümmü Süleym radıyallahu anhâ, Resulullah aleyhissalâtu vesselam’a “Rüyasında, erkeğin gördüğünü gören kadın hakkında sorarak, gusül gerekip gerekmeyeceğini öğrenmek istedi. Aleyhissalatu vesselam:

“Evet! Suyu görürse!” cevabını verdi.

Aişe radıyallahu anhâ, Ümmü Süleym”e yönelip: “Allah hayrını versin (neler söylüyorsun)?” diye ayıpladı. Resulullah aleyhissalâtu vesselâm (Aişe’ye yönelerek):

“Aişe, bırak onu, (dilediğini sorsun!) Öyle olmasa (çocuklarda anne tarafına) benzerlik olur mu? Kadının suyu erkeğin suyuna üstün gelirse, çocuk dayılarına benzer; erkeğin suyu kadınınkine üstün gelirse, çocuk amcalarına benzer” buyurdular.” (Müslim, Hayz 33; Muvatta, Tahâret 84; Ebu Dâvud, Tahâret 96; Nesâi, Tahâret, 131)

Müslim’in bir diğer rivayetinde şu ziyade vardır:

“… Erkeğin suyu koyu ve beyazdır. Kadının suyu sarı ve akışkandır. Bunlardan hangisi üstün olur veya öne geçerse, benzerlik hâsıl olur.” (Müslim, Hayz 30)

Ebu Davud ve Tirmizi, bu hadisin zayıf olduğunu belirtmektedirler. Zayıf da olsa hadiste anlatılmak istenen husus, cünüp bir kişinin, kıl diplerine varıncaya kadar bütün vücudun yıkaması gereğidir. Yoksa kıl koparmakla ne gusül bozulur ne de abdest.

Konuyla ilgili hadisler şunlardır:

Hz. Aişe radıyallahu anha anlatıyor:

“Ben Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm’ın elbisesine bulaşan meniyi yıkıyordum. O, elbisesinde ıslak kısım (kurumamış) olduğu halde namaza giderdi.” (Buhari, Vudü 64, 65; Müslim, Taharet 108, (289); Ebu Davud, Taharet 136; Tirmizi, Taharet 85, 86; Nesai, Taharet 187, 188).

Müslim’in bir diğer rivâyetinde şöyle gelmiştir: “Hz. Aişe radıyallahu anhâ’ya bir zât misafir oldu. Adam sabahleyin, elbisesini yıkamaya başladı. Hz. Aişe ona:

“Sana, (meni) bulaşan yeri (gördüysen) orasını yıkaman kâfi idi, göremediğin takdirde etrafını yıkardın. Ben, Resülullah aleyhissalâtu vesselâm’ın elbisesinden (meni bulaşığını) ovalamak suretiyle çıkardığımı biliyorum. O, (bir de yıkamaksızın) onun içinde namaz kılardı.”

Bir diğer rivâyette şöyle gelmiştir:

“İyi biliyorum kurumuş meni bulaşığını Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm’ın çamaşırından tırnağımla kazıyarak çıkarıyordum.” Müslim, Tahâret 105, 109, (288, 290).

Yahya İbn Abdirrahman İbn Hatıb’ın anlattığına göre, Hz. Ömer radıyallahu anh’la -içerisinde Amr İbnu’l-As radıyallahu anh’ın da bulunduğu bir cemaatle birlikte umre yapmıştır -sefer esnasında su kaynaklarından birine yakın olan bir yolda Hz. Ömer, sabaha doğru mola verdi. (Herkes gibi kendisi de yattı. Bu esnada) ihtilam oldu. Sabah olunca kafilede, (yıkanması için yeterli) su bulunamadı. Hayvanına binip (yakınındaki) suya kadar geldi. Derhal bu ihtilamdan kalan meni bulaşığını yıkamaya başladı. Derken ortalık ağardı. Amr İbni’l-Âs radıyallahu anh, Hz. Ömer’e:

“Sabah oldu. Yanımızda temiz elbise var, şu elbiseni (yıkamayı) bırak, bilahare yıkanır” dedi. Ancak Hz. Ömer kendisine:

“İbnu’l-Âs, hayret doğrusu! Yani sen elbise buldun diye herkes elbise mi bulacak? Allah’a yemin olsun ben senin söylediğini yapsam bu bir sünnet olur. Hayır, ben gördüğüm (meniyi) yıkarım ve görmediğime de su çiler (temizlenmiş addeder)im!” dedi.” (Muvatta, Tahâret 83).